در این شکست رنگ
از هم گسسته رشته ی هر آهنگ.
تنها صدای مرغک بی باک
گوش سکوت ساده می‌آراید
با گوشوار پژواک.

مرغ سیاه آمد از راه‌ های دور
بنشسته روی بام بلند شب شکست
چون سنگ ، بی تکان.
لغزانده چشم را
بر شکل‌ های درهم پندارش.
خوابی شگفت می‌دهد آزارش:
گل‌های رنگ سرزده از خاک شب.
در جاده ‌های عطر
پای نسیم مانده ز رفتار.
هر دم پی فریبی ، این مرغ غم پرست
نقشی کشد به یاری منقار.

بندی گسسته است.
خوابی شکسته است.

رؤیای سرزمین
افسانه شکفتن گل‌های رنگ را
از یاد برده است.
بی حرف باید از خم این ره عبور کرد:
رنگی کنار این شب بی مرز مرده است.

...سهراب سپهری...

ساده بودم میدونم

دیوونه بودم میدونم

اما تو واسم چی بودی؟

یه جواهر؟

یا یه عاشق؟

نبودی کاشکی بدونی

من بودم دیوونه ی تو

اما کاش داشتی یکم عشق

که نشم بازیچه ی تو

زندگی نقطه سر خط بی وفایی شده عادت        تو نوشته بودی دیدار ۳تا نقطه به قیامت

زندگی نقطه سر خط تلگرافی شده نامت           قلبمو مچاله کردی لای نقطه چینه نامرد


عزیزم نقطه ته خط برو با خیال راحت                 به تو تقدیم این ترانه عوض جواب نامت


زندگی نقطه سرخط برو با خیال راحت               به تو تقدیم این ترانه عوض جواب نامت


با۳۲ حرف دلگیر مختصر مفیدو ساده                گفتی که سایه عشقت از سرم خیلی زیاده

زیر دردو خط کشیدی ضربدر زدی رو اسمم        تا بدونم که به عشقت تا که جون دارم طلسمم

ت مثل تو مثل تردید مثل آخر طاقت                 مثل تنهایی مثل طب مثل آخر خیانت

پروای چه داری؟ مرا در شب بازوانت سفر ده.

انگشتان شبانه ات را میفشارم و باد،شقایق دور دست را پرپر میكند.

به سقف جنگل می نگری،ستارگان در خیسی چشمانت میدوند.

بی اشك چشمان تو نا تمام است،و نمناكی جنگل نارساست.

ندونسم چی بزارم همین طوری خواسم یه چی گفته باشم

اما خیلی حالم خرابه دیگه کم کم دارم میبرم

کاش اصن به دنیا نمیومدم

مردشور این تولد 13 تیر ماه رو ببرن

ديشب ، بيادغُصه فرداگريستم

تا صبحدم به سوز و تمنا گريستم

شام غريب خيمه نشينان مرا ربود

آنجا براى طفلک آنها گريستم

رفتم به بزم سوگواران ـ  انتحار

بر تنه هاى بى سر و بى پا گريستم

بر کوچه باغهاى که ويرانه شد زجنگ

بر قارـ  قار زاغ  در آنجا گريستم

آتش گرفت جفت کبوتر به لانه اش

بر عشق آن دو با خود ورويا گريستم

لغزيد بخون کودک معصوم و بى گناه

وامانده زاو کتاب و قلمها گريستم

من داغديده ام  ،ز دل لاله باخبر

برگورهاى تازه به صحرا گريستم

هرکس در امتدادغمش غمگسار داشت

تنهابودم در اين ره و تنها گريستم

در آتشى که خانه دل سوخت اندران

از سوزخود به وسعت دريا گريستم

دستى به همدستى هيچکس نيافتم

زين نفرت هميشه دلها گريستم

رفتم بباغ  ـ  فصل شگفتن، نيافتم

برقامت شکسته گلها گريستم

سگهاى لاشخوار بهم قوله ميکشند

زين وحشت و تباهى دنيا گريستم

کاش بر ساحل رودی خاموش
عطر مرموز گیاهی بودم
چو بر آنجا گذرت می افتاد
به سرا پای تو لب می سودم
کاش چون نای شبان می خواندم
به نوای دل دیوانه تو
خفته بر هودج مواج نسیم
میگذشتم ز در خانه تو
کاش چون پرتو خورشید بهار
سحر از پنجره می تابیدم
از پس پرده لرزان حریر
رنگ چشمان ترا میدیدم
کاش در بزم فروزنده تو
خنده جام شرابی بودم
کاش در نیمه شبی درد آلود
سستی و مستی خوابی بودم
کاش چون آینه روشن میشد
دلم از نقش تو و خنده تو
صبحگاهان به تنم می لغزید
گرمی دست نوازنده تو
کاش چون برگ خزان رقص مرا
نیمه شب ماه تماشا میکرد
در دل باغچه خانه تو
شور من ، ولوله برپا میکرد
کاش چون یاد دل انگیز زنی
می خزیدم به دلت پر تشویش
ناگهان چشم ترا میدیدم
خیره بر جلوه زیبایی خویش
کاش در بستر تنهایی تو
پیکرم شمع گنه می افروخت
ریشه زهد تو  و  حسرت من
 زین گنه کاری شیرین می سوخت
کاش از شاخه سر سبز حیات
گل اندوه مرا می چیدی
کاش در شعر من ای مایه عمر
شعله راز مرا میدیدی
 

آن كه كي گويد دوستت مي دارم،

خنياگر غمگيني ست،

كه آوازش را از دست داده است.

اي كاش عشق را،

زبان سخن بود.

هزار كاكلي شاد

در چشمان توست؛

هزار قناري خاموش ،

در گلوي من.

عشق را، اي كاش

زبان سخن بود.

آن كه مي گويد دوستت مي دارم،

دل اندهگين شبي ست،

كه مهتابش را مي جويد.

اي كاش عشق را،

زبان سخن بود.

هزار آفتاب خندان در خرام توست؛

هزار ستاره ي گريان،

در تمناي من.

عشق را،

اي كاش، زبان سخن بود.

گریه نکن بحالم دلم طاقت نداره

دونه دونه اشکای تو برام ارزش نداره

دلم طاقت نداره ببینم مرگ ستاره

دلم طاقت نداره ببینم این حال و داره

گریه نکن بحالم من هم خدایی دارم

تو این جنگل وحشی من جز اون چیزی ندارم

گریه نکن بی وفا خدای من بزرگِ

تو بردی آبرویم به روزش می برم آبرویت

من بی وفا نبودم تو بی وفایم کردی

من بی اعتبار نبودم تو بی اعتبارم کردی

گریه نکن بحالم من هم خدایی دارم

تو این جنگل وحشی من جز اون چیزی ندارم.

                                                                    رسیدن به تو خیاله می دونم

                        تو میگی یه روزی مال من میشی

                                                                      اما موندنت محاله می دونم

                        تو میگی شبا دعامون می کنی

                                                              چشمه ی چشات زلاله می دونم

                        توی آسمون سرنوشت ما

                                                                       ماه کاملم هلاله می دونم

                        تو میگی پرنده شیم بریم هوا

                                                                  غصه ی ما دو تا باله می دونم

                        چشم من پر از غم نبودنت

                                                                       دل تو پر  از ملاله می دونم

                        طاقتم دیگه داره تموم می شه

                                                                     صبر تو رو به زواله می دونم

                        اون درخت سیب آرزوهامون

                                                                     پر میوه های کاله می دونم

                        آره میری و نمی پرسی که این

                                                             دل عاشق در چه حاله می دونم

با تن من هم آواز شده

در تنم این سردی سالهاست

که به همدمی جانم مبتلا شده

از آن روز که رفته است نگارم

چشمانم خیره به در شده

در حسرت انتظار وقتم

که روز و شبم یکسان شده

در تنهايي خود لحظه ها را برايت گريه کردم

در بي کسيم براي تو که همه کسم بودي گريه کردم

در حال خنديدن بودم که به ياد خنده هاي سرد و تلخت گريه کردم

در حين دويدن در کوچه هاي زندگي بودم که ناگاه به ياد لحظه هايي که بودي و اکنون نيستي ايستادم و آرام گريه کردم

ولي اکنون مي خندم آري ميخندم به تمام لحظه هاي بچگانه اي که به خاطرت اشک هايم را قرباني کردم

پيش پاي نو بهارم, با من از گلها بگو

باغ ميخواند مرا از رقصِ بلبلها بگو

از شميمِ خاطر گلها ز باغستانِ دل

از شقايقهايِ عاشق, عطرِ سُنبلها بگو

از شكست و از پريشان حاليِ سرما دلان

از غرورِ غنچة اميدِ اين دلها بگو

با من از رگبارِ باران, بيقراريهاي ابر

از تلاطمهاي دريا, صبرِ ساحلها بگو

گرچه پرپر شد هزاران گل در اين خاكِ اسير

تو ولي از ريشة جوشانِ اين گلها بگو

سوت و كورِ خانه‌ها را پركن از نور و عسل

از لبِ خندانِ قفلِ بازِ منزلها بگو

آب و جارو كن تمامِ كوچه را با اشكِ شوق

كاروان گل رسيد, از عشقِ محملها بگو

خصلتِ روداست اگر برپا كند يك فاصله

همسفر! از لهجة وصلِ دلِ پلها بگو

از گُلِ سرخي كه مي‌راند مرا تا خاطره

از من و ما, شعلة جانسوزِ محفلها بگو

....   ......   ......   .......   .........   ......

چرا دنیام داره اینطوری میشیه

فک میکنم که دیگه اخراشه

نمیدونم......همه بدبختیا داره با من رفیق میشه

از چه مي‌ترسي برو ديوانگي‌هاي مرا
آنچنان فرياد كن تا گوش عالم كر شود

مي‌روم ديگر نمي‌خواهم براي هيچ كس
حالت غمگين چشمانم ملال‌آور شود

بايد اين بازنده‌ي هر بار – جان عاشقم –
تا به كي بازيچه اين دست بازيگر شود

ماندنم بيهوده است امكان ندارد هيچ وقت
اين منِ ديرينِ من يك آدم ديگر شود

...

اين دل تنگ من و اين بار نور؟
هاي هوي زندگي در قعر گور؟

اي دو چشمانت چمنزاران من
داغ چشمت خورده بر چشمان من
پيش از اينت گر که در خود داشتم
هر کسي را تو نمي‌انگاشتم

درد تاريکيست درد خواستن
رفتن و بيهوده خود را کاستن
سر نهادن بر سيه دل سينه‌ها
سينه آلودن به چرک کينه‌ها
در نوازش، نيش ماران يافتن
زهر در لبخند ياران يافتن
زر نهادن در کف طرارها
گمشدن در پهنه‌ي بازارها

آه، اي با جان من آميخته
اي مرا از گور من انگيخته
چون ستاره، با دو بال زرنشان
آمده از دوردست آسمان
از تو تنهاييم خاموشي گرفت
پيکرم بوي هماغوشي گرفت
جوي خشک سينه‌ام را آب، تو
بستر رگهام را سيلاب، تو
در جهاني اينچنين سرد و سياه
با قدمهايت قدمهايم به راه

اي به زير پوستم پنهان شده
همچو خون در پوستم جوشان شده
گيسويم را از نوازش سوخته
گونه‌هام از هرم خواهش سوخته
آه، اي بيگانه با پيراهنم
آشناي سبزه زاران تنم
آه، اي روشن طلوع بي‌غروب
آفتاب سرزمين‌هاي جنوب
آه، آه اي از سحر شاداب‌تر
از بهاران تازه تر سيراب‌تر
عشق ديگر نيست اين، اين خيرگيست
چلچراغي در سکوت و تيرگيست
عشق چون در سينه‌ام بيدار شد
در طلب پا تا سرم ايثار شد
اين دگر من نيستم، من نيستم
حيف از آن عمري که با من زيستم
اي لبانم بوسه‌گاه بوسه‌ات
خيره چشمانم به راه بوسه‌ات
اي تشنج‌هاي لذت درتنم
اي خطوط پيکرت پيراهنم
آه مي‌خواهم که بشکافم ز هم
شاديم يکدم بيالايد به غم
آه، مي‌خواهم که برخيزم زجاي
همچو ابري اشک ريزم هايهاي

اين دل تنگ من و اين دود عود؟
در شبستان، زخمه‌هاي چنگ و رود؟
اين فضاي خالي و پروازها؟
اين شب خاموش و اين آوازها؟

???

اي نگاهت لاي لاي سِحربار
گاهوار کودکان بيقرار
اي نفسهايت نسيم نيمخواب
شسته از من لرزه‌هاي اضطراب
خفته در لبخند فرداهاي من
رفته تا اعماق دنياهاي من

اي مرا باشور شعر آميخته
اينهمه آتش به شعرم ريخته
چون تب عشقم چنين افروختي
لاجرم شعرم به آتش سوختي

اینم خودم کشیدم

فقط از رنگاهای

سیلور و مشکی استفاده کنم

امروز باخودم فکر... میکردم ای کاش

میتونستم همه حرفامو بزنم

اما بعد که به خودم اومدم.... دیدم گفتن بعضی حرفا چقد سخته که

هیچ وقت نگفتم

مثل عطر شکوفه های سیب تورو دوست دارم عجیب تورو دوست دارم زیاد

چطور پس دلت میاد منو تنها بزاری

تورو دوست دارم مثل لحظه ی خواب ستاره ها تورو دوست دارم

مثل حس غروب دوباره ها تورو دوست دارم عجیب تورو دوست دارم زیاد

نگو پس دلت میاد منو تنها بزاری

توی آخرین وداع وقتی دورم از همه چه صبورم ای خدا دیگه وقت رفتنه

تورو میسپرم به خاک تورو میسپرم به عشق برو با ستاره ها

تورو دوست دارم مثل حس دوباره ی تولدت تورو دوست دارم

وقتی میگذری همیشه ازخودت تورو دوست دارم مثل خواب خوب بچگی

بغلت میگیرمو میرم به سادگی

تورو دوست دارم مثل دلتنگی های وقت سفر تورو دوست دارم

مثل حس لطیف وقت سحر مثل کودکی تورو بغلت میگیرمو

این دل غریبمو با تو میسپرم به خاک

دلم بدجوری هواتو کرده

دلم بدجوری هواتو کرده
تو غربت ترانه دنبال تو می گرده
تنگ غروب خسته و تنها
صدات می کنم ای هم آشنا
ناز نگاتو به دنیا ارزون نمیدم
ستاره‌ی عشقمو به آسمون نمیدم
بیا  تو خاطره‌های خط خطی
سراغی بگیر از من پاپتی
چه کنم چی بگم از کدوم بهونه
دوست دارم رو فقط یه بار بگو عاشقونه
اون لحظه حس میکنم تو بهشتم
اینو بدون سرنوشتم و به نام تو نوشتم
بی تو من کبوتری پر شکسته
تو نیستی کنج قفس تنها نشسته
تو آسمون آبی عشق تو یه ترانه
واسه داشتنت منم اون حس عاشقانه
اگه من جنگل خشک تو ببار
با حضورت سرم یه دنیا بذار
رسوای عشقم بین پیر و جوون
بازم رسواترم کن بدتر از رسم زمون

ناز مکن ناز مکن  ناز مکن ای صنم

عشوه مکن هلهله آغاز مکن ای صنم

با دله  سر گشته  چنین   ناز  میکشم

روز و شب ار عشوه کنی باز میکشم

تا  بنشینی  به برم  ای  صنم

واله و شوریده سرم ای صنم

روز و شب  ار بگذرم از کوی تو

میزندم  میزندم   تیر دو ابروی تو

وای به حال من دیوانه که افسار دلم

بسته  به  گیسوی  تو  گیسوی  تو

ناز مکن ناز مکن  ناز مکن ای صنم

عشوه مکن هلهله آغاز مکن ای صنم

با دله  سر گشته  چنین   ناز  میکشم

روز و شب ار عشوه کنی باز میکشم

تا  بنشینی  به برم  ای  صنم

واله و شوریده سرم ای صنم

زند غمهای عالم روی دل من نیش

و چون شمعی آب می گردم خدایا

كه كی شب می رسد از راه آیا

چو شب گردد، ز خود بی خود

دگر این نیستم من خود

ستاره یادت آید آن شب تیره

به من گفتی كه تو مستی و كمی خیره

تو گفتی كه دوباره باز می خواهی

شبی دیگر در آغوشش بیاسایی